Lichten uit, iedereen slaapt. Ik zit hier in het donker, wetende dat als ik ga slapen, ik waarschijnlijk toch niet echt ga slapen. Vanaf het moment dat mijn lichaam die matras raakt en de warmte van het deken over me heen strijkt, beginnen de gedachtes. Dingen die ik ooit zei, of deed, dingen die ik nog ga doen of ga zeggen. Dingen waar ik spijt van heb. Dingen waar ik niet aan wil denken. Elke gedachte voelt als een messteek. Hoe meer ik denk, hoe dieper de steek. De steken laten littekens achter, tekens van de afschuw die ik voel tegenover alles wat ik ben. Nu ben ik nog hier, klaarwakker, maar eigenlijk ook doodmoe. Zolang ik hier ben, hier zit, zijn de gedachtes onder controle. Ik blijf nog wel even wakker.
(via wiztherapy)
